دسته‌بندی نشده

چرم چیست

چرم، اصطلاح پنهان برای تعیین پوست حیوانات بزرگتر (به عنوان مثال ، پوست گاو یا پوست اسب) استفاده می شود ، در حالی که پوست به پوست حیوانات کوچکتر (به عنوان مثال ، پوست گوساله یا پوست بچه) اطلاق می شود. فرآیند نگهداری استفاده شده یک درمان شیمیایی به نام برنزه شدن است ، که پوست از بین برنده را در غیر این صورت به یک ماده پایدار و بدون تجزیه تبدیل می کند. عوامل برنزه کننده شامل تانن های گیاهی (از منابعی مانند پوست درخت) ، نمک های معدنی (مانند سولفات کروم) و روغن ماهی یا حیوانات است. اگرچه از پوست حیوانات متنوعی مانند شترمرغ ، مارمولک ، مارماهی ، ماهی و کانگورو استفاده شده است ، چرمهای مرسوم بیشتر از هفت گروه اصلی هستند: گاو ، از جمله گوساله و گاو ؛ گوسفند و بره؛ بزها و بچه ها ؛ حیوانات اسب ، از جمله اسب ، قاطر و گورخر. بوفالو؛ خوک و گراز ؛ و حیوانات آبزی مانند مهر و موم ، وال ، نهنگ و تمساح.

 

پوست پستانداران از سه لایه تشکیل شده است: اپیدرم ، یک لایه بیرونی نازک. کوریوم یا درم ، لایه مرکزی ضخیم ؛ و یک لایه چربی زیر جلدی. پس از حذف دو لایه ساندویچ ، از کوریوم برای ساخت چرم استفاده می شود. پوستهای تازه حاوی 60 تا 70 درصد از نظر وزنی آب و 30 تا 35 درصد پروتئین هستند. حدود 85 درصد پروتئین را کلاژن تشکیل می دهد ، پروتئینی فیبری که توسط پیوندهای شیمیایی در کنار هم نگه داشته می شود. اصولاً ساخت چرم علم استفاده از اسیدها ، بازها ، نمک ها ، آنزیم ها و تانن ها برای حل چربی ها و پروتئین های غیر الیافی و تقویت پیوندهای فیبرهای کلاژن است.

پیشینه ساخت چرم

چرم سازی هنری باستانی است که بیش از 7000 سال معمول بوده است. پوست های تازه در معرض آفتاب خشک شده ، با کوبیدن چربی ها و مغزهای حیوانی نرم شده و با نمک و سیگار حفظ می شوند. با شروع تکنیک های خشک کردن و پخت ساده ، فرایند دباغی سبزیجات توسط مصری ها و عبرانیان در حدود 400 سال قبل از میلاد توسعه داده شد. در طول قرون وسطی ، اعراب هنر چرم سازی را حفظ کرده و چنان پیشرفت کردند که مراکش و کوردووان (از کوردوبا ، اسپانیا) به چرم های بسیار گرانبهایی تبدیل شدند. در قرن پانزدهم ، دباغی چرم در اروپا یک بار دیگر گسترش یافت ، و در اواسط قرن نوزدهم ، ماشینهای برقی که از قبیل تقسیم ، گوشت زدگی و از حالت خارج شدن موها عمل می کردند ، معرفی شدند. در اواخر قرن نوزدهم ، دباغی شیمیایی – که شامل استفاده از بلوط ، سماق و تنبل و نمک های کروم بود – معرفی شد.

چرم سازی مدرن

فرآیند تولید چرم تجاری مدرن شامل سه مرحله اساسی است: آماده سازی برای دباغی ، برنزه سازی و پردازش چرم دباغی شده. به عنوان یک مرحله مقدماتی ، باید قبل از رسیدن به چرم سازی ، پوست به دقت پوست و محافظت شود. چند ساعت پس از مرگ یک حیوان ، یک مخفی شروع به تجزیه می کند. برای جلوگیری از این اتفاق ، پوست با فرآیند کم آبی که شامل خشک کردن هوا ، نمک مرطوب یا خشک یا ترشی با اسیدها و نمک ها است قبل از اینکه به چرم فروشی حمل شود ، بهبود می یابد.

در دباغی چرم پوست خیس می شود تا تمام مواد محلول در آب از بین برود و به شکل و نرمی اولیه خود برگردد. موها معمولاً با فرایند موسوم به آهک شل می شوند و با غوطه ور شدن پوست در مخلوط آهک و آب حاصل می شود. مو و گوشت و بافت اضافی توسط دستگاه برداشته می شود. پس از آن پوست را شسته ، پاک می کنند ، بند می زنند (حذف آنزیمی پروتئین غیر الیافی برای افزایش رنگ و انعطاف پذیری) و ترشی (برای ایجاد پاک سازی و نرم شدن نهایی).

 

فرآیند دباغی نام خود را از تانن (اسید تانیک) گرفته است ، عاملی که آب را از حدفاصل فیبرهای پروتئینی پوسته جابجا می کند و این فیبرها را با هم سیمان می کند. دباغی سبزیجات ، که قدیمی ترین روش برنزه کردن است ، هنوز هم مهم است. عصاره ها از قسمت های گیاهان (مانند ریشه ، پوست ، برگ و پوسته دانه) گرفته می شوند که سرشار از تانن هستند. مواد استخراج شده به صورت مشروبات برنزه پردازش می شوند و پوست ها در گلدان ها یا طبل های مشروبات الکلی که به طور فزاینده ای قوی می شوند خیس می شوند تا زمانی که به اندازه کافی برنز شوند. انجام مراحل مختلف برنزه کردن سبزیجات ممکن است هفته ها یا ماه ها به طول انجامد. نتیجه نهایی یک چرم مقاوم در برابر آب است.

 

دباغی مواد معدنی ، که از نمکهای معدنی استفاده می کند ، چرمی نرم و انعطاف پذیر تولید می کند و برای تولید بیشتر چرمهای سبک روش ترجیحی است. استفاده از این روش می تواند دوره برنزه شدن را به روز یا حتی ساعت کاهش دهد. نمک کروم پرکاربردترین ماده معدنی است اما از نمک های آلومینیوم و زیرکونیوم نیز استفاده می شود. در برنزه شدن مواد معدنی ، پوست در حمام های شور با استحکام بیشتر و یا در حمام های اسیدی که واکنش های شیمیایی نمک ها را در فیبرهای پوست رسوب می دهند ، خیس می شوند.

 

دباغی روغن روشی قدیمی است که در آن روغن ماهی یا سایر مواد روغنی و چربی انباشته یا کوبیده می شوند و در پوسته خشک می شوند تا جایی که جای رطوبت طبیعی پوست اصلی را بگیرند. دباغی روغن عمدتا برای ساخت چرم چمبر استفاده می شود ، چرمی نرم متخلخل است که می تواند بارها مرطوب شود و خشک شود بدون آسیب. طیف گسترده ای از عوامل برنزه کننده مصنوعی (یا سینتان ها) ، مشتق شده از فنل ها و هیدروکربن ها نیز استفاده می شود.

 

پس از اتمام فرآیند اساسی دباغی ، گندله ها آماده پردازش می شوند ، مرحله نهایی تولید چرم. ذوب دباغی شده ابتدا کاملاً خشک شده و سپس رنگ می شود تا رنگ مناسبی به آن ببخشد. روش های معمول شامل رنگرزی درام ، پاشش ، رنگ آمیزی قلم مو و رنگ آمیزی است. سپس روغن ها و گریس های مخلوط شده برای چرب شدن چرم و افزایش نرمی ، استحکام و توانایی ریختن آب در چرم گنجانده می شوند.

 

سپس چرم خشک می شود و در حدود 14 درصد رطوبت ، یا در هوا یا در یک تونل خشک کننده یا ابتدا با کشش چرم و سپس خشک شدن آن توسط هوا یا تونل ، خشک می شود. روشهای دیگر که کمتر مورد استفاده قرار می گیرند شامل خمیر و خشک کردن در خلا هستند. چرم خشک شده با ترمیم مجدد با خاک اره مرطوب تا رطوبت یکنواخت 20 درصد به پایان می رسد. سپس کشیده شده و نرم می شود و سطح دانه آن را می پوشانند تا مقاومت بیشتری در برابر سایش ، ترک خوردن ، لایه برداری ، آب ، گرما و سرما ایجاد کند.

 

سپس چرم آماده است تا از بین بسیاری از محصولات مد شود. اینها شامل کفش و چکمه ، لباس بیرونی ، کمربند ، مواد روکش اثاثه یا لوازم داخلی ، محصولات جیر ، زین ، دستکش ، چمدان و کیف پول و تجهیزات تفریحی و همچنین موارد صنعتی مانند چرخ های بادی و تسمه های ماشین است.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *